شعر

بسمه تعالی

 

 

هرکه روزی حقّ مردم را به دست زور خورد

عاقبت در گور تنگی   دست او را  مور خورد

 

ما گرفتار شراب آباد سرخ دل شدیم

زاهد بیچاره امّا   دانه ی  انگور خورد

 

زندگی با تنگ چشمان سهمگین و مشکل ست

سخت باشد  شهد را در خانه ی زنبور خورد

 

شیره ی انگور و آب خضر در جام دل ست

مرده دل باشد کسی که از شراب گور خورد

 

آرزو   هرذرّه از تن را  به جایی افکَنَد

خواهش رندانه ی موسی به کوه طور خورد

 

حلقه ی گیســـــــو  حجاب گُلرُخان کافرست

غنچه تا خندید   زخمِ چشم ها   از دور خورد

 

مــــــورچه  هر قدر گرد آورد دانــــه    کرم برد

خرمن اش را کوفت زارع ، دانه را شاپور خورد

 

 هر که در کفّ ترازو   سنگ ناجــوری نهاد

از همان سنگ ترازو   ضربه ی ناجور خورد

 

 

جواد مهدی پور

/ 0 نظر / 6 بازدید