شعر

بسمه تعالی


 

شمع هرشب می خورد دل از زبان خویشتن

تند خو   آتش زند دائم   به جـــــان خویشتن

 

هیچ کس مانند خود از خود نمی دارد نگاه

دیده ی بیــــدار باشد   دیده بان خویشتن

 

از صدف آموختم  ناچار اگــر  لب وا کنی

پیش هر بی آبرو  نگشا دهان خویشتن

 

سر نخواهد کرد خم  برچرخ پست روزگار

هر که از همّـت بسازد آسمان خویشتن

 

منت از بازوی خود هر کس کشد در زندگی

نان بی منّـــت خورد دائم  ز خوان خویشتن

 

چون ز بی تدبیری اینجا  رونق بازار نیست

تخته خواهم کرد از فردا دکــــان خویشتن

 

مثل گل هرگز فریب مهلت دوران نخور 

در بهاران بگذر از فصل خزان خویشتن

 

برگ تاریخ ست تنها  خاطرات کودکی

عاقلان باشند ، فرزند زمـان خویشتن

 

 

جواد مهدی پور

/ 0 نظر / 9 بازدید